ಹೀಗೊಂದು ಸಂಜೆ!

ಇವತ್ತೂ ಆಫೀಸ್ ನಿಂದ ಹೊರಡೋ ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಅರ್ಧಗಂಟೆ ಲೇಟ್ ಆಗಿತ್ತು. ಗಾಡಿ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಆಕಾಶದಾಳದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಧಡುಂ ಅಂದ ಸದ್ದು. ಒಂದು ವಾರದಿಂದ ನೆನಿತಾ ಇದೀನಿ, ಇವತ್ತು ಮಳೆ ಬರೋದು ಬೇಡಪ್ಪಾ ಅಂತ ತಲೆ ಮೇಲೆತ್ತಿ ಮೋಡಕ್ಕೊಂದು ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸಿದೆ. ’ಹಹ್ ನೀನೆಷ್ಟರವಳು!’ ಎಂದುಕೊಂಡಿತೋ ಏನೋ, ಮುಂದಿನ ಎರಡು ನಿಮಿಷಕ್ಕೆಲ್ಲ ದಪ್ಪ ದಪ್ಪ ಹನಿಗಳು ಬೀಳೋಕೆ ಶುರು ಆಯಿತು. ’ಇವತ್ತಂತು ನಿನ್ ಕೈಲಿ ಆಗೋದಿಲ್ವೆ, ಈಗ ನೆಂದ್ರೆ ನಾಳೆ ಜ್ವರ ಬಂದು ಮಲಗಿಬಿಡ್ತೀಯ ನೋಡ್ಕೋ!. ನನ್ನೊಳಗು ನನ್ನನ್ನ ಎಚ್ಚರಿಸಿತು. ದಿನಾ ಮಳೇನ ಎನ್ಜಾಯ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ಇವತ್ತು ನೆನಿಲೇಬಾರದು ಅನ್ಸೋ ಅಷ್ಟು ಬೇಜಾರಾಗಿತ್ತು. ಒಂದಿನ್ನೂರು ಮೀಟರ್ನಷ್ಟು ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಹೋಟೇಲ್ ಒಂದರ ಹತ್ರ ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆ.

ಆ ಹೋಟೇಲೋ ತೀರಾ ಸಣ್ಣದು, ಒಂದು ಕಾಫಿ, ಒಂದು ವಡೆ ತಗೊಂಡು ಹೊರಗಡೆ ಬೀಳ್ತಿದ್ದ ಮಳೆ ಕಾಣೋ ಹಾಗೆ ಮೂಲೆಯ ಟೇಬಲ್ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಕೂತು ಇಷ್ಟಿಷ್ಟೇ ಕಾಫಿ ಕುಡೀತಾ ವಡೆ ತಿಂದು ಮುಗಿಸಿದ್ರೆ, ಬೆಳಗ್ಗೆ ಇಂದ ಇದ್ದ ಬೇಜಾರೆಲ್ಲ ಮಾಯ ಮಾಯ!!! ಈ ಕಾಫಿಗೆ ಏನು ಪವರ್ ಇದೆ ಅಂತೀರಾ! ಫುಲ್ ರಿಫ್ರೆಶ್ ಆಗಿ, ಆ ಮಳೇಲೆ ಗಾಡಿ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು, ಮುಖಕ್ಕೆ ರಾಚುತಿದ್ದ ಮಳೆನೀರನ್ನ ನೆಕ್ಕಿಕೊಂಡು, ಬರ್ರ್ ಅಂತ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸ್ಕೊಂಡು, ಮಳೆಗೆ ರಸ್ತೆ ಕಾಣದೆ ಸುಮ್ ಸುಮ್ನೆ ಹಾರನ್ ಹೊಡೆದು, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬರ್ತಿದ್ದ ಪಲ್ಸರ್ ಅವ್ನು ಗುರಾಯಿಸಿದಾಗ ಅವ್ನಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಹೊಡೆದು, ಪಾಪ ಅವನು ಆಟೋದವನಿಗೆ ಗುದ್ದೇ ಬಿಡುವವನ ಹಾಗೆ ಹೋಗಿ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಮುಂದಕ್ಕೋದ. ಮಳೇಲಿ ಒದ್ದೆ ಮುದ್ದೆ ಆಗಿದ್ನಲ್ಲ, ಎಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗೋ ಮನಸ್ಸಾಗದೆ ರಥಾನಾ ಮನೆ ಕಡೆ ತಿರುಗಿಸ್ದೆ.

ಮನೆಗೆ ಬಂದವಳೇ ಹನ್ನೆರೆಡು ಅಡಿ ದೂರವಿರುವಾಗ್ಲೇ ಅಮ್ಮಾಆಆಆ! ಅಂತ ಕೂಗಿ, “ಅದ್ಯಾಕೆ ಹಂಗ್ ಬಡ್ಕೋತಿ ಇಲ್ಲೇ ಇದೀನಿ, ಇವತ್ತು ನೆನಕೊಂಡ್ ಬಂದಿಯಾ? ಹಾಳು ಹುಡುಗಿ ನಿನಗೇನ್ ಬಂದಿರೋದು. ಶೀತಗೀತ ಆಗಿ ಜ್ವರ ಬಂದು ಮಲಗ್ತೀಯ ನೋಡು ಆಗ ಗೊತ್ತಗುತ್ತೆ………” ಮಾತಾಡ್ತಲೇ ಇದ್ದ ಅಮ್ಮನ್ನ ಓಡೋಗಿ ಒದ್ದೇ ಮೈಯಲ್ಲೇ ತಬ್ಕೊಂಡು, ಅವಳತ್ರ ಮುಖ ತಿವಿಸಿಕೊಂಡು ಬಚ್ಚಲ ಮನೆಗೋಡಿದೆ. ಬಟ್ಟೆ ಬದಲಿಸಿ, ತಲೆ ಒರೆಸ್ಕೊಂಡು, “ಅಮ್ಮಾ ಚಳಿ ಆಗ್ತಿದೆ ಒಂದ್ ಕಪ್ ಕಾಫೀ….” ಅಂತ ಅಂಗಲಾಚಿ, ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಕಾಫಿ ಕಪ್ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಆನ್ ಮಾಡಿ ಕೂತ್ರೆ ಚಾಟಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಗೆಳೆಯನ ಮೊದಲನೆ ಮಾತೇ ’ಹೇಗಿತ್ತೆ ದಿನ?’ ಎಂದು, ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕೆ, ’ಎಂತು ಬಣ್ಣಿಸಲಿ ಬರಿ ಮಾತಿನಲಿ!’ ಅಂತಂದು ಕಣ್ಮಿಟುಕಿಸಿದೆ!